Frustratie en acceptatie...
Een hond die zoveel kan en zo graag wil…..samen met zijn mensen…..maar het lichamelijk niet aan kan.
Is dat zielig voor de hond of voor zijn baas?
Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat het slechts mij frustreert en dat hij gewoon zijn onbezorgde hondenleven leeft. Dat ík moet accepteren dat hij is zoals hij is en het gewoon voldoende is om eruit te halen wat er wél in zit. Voor hem, voor mij.
Augustus 2010
Precies een jaar geleden schreef ik dit artikel, ik voeg er nu een stuk aan toe....
Hij kan minder en minder.